Hoe ontstaat onweer.

Onweersbuien ontstaan wanneer de onderste lagen van de atmosfeer warmer en vochtiger worden, terwijl de bovenlucht kouder wordt. Dit komt in Nederland vooral voor in de zomer, met name aan het einde van een warme dag, als er koude lucht binnenstroomt. Wanneer de druppels in de bovenlucht bevriezen, ontstaan ijskristallen. Hierbij worden de positieve en negatieve lading gescheiden. Men vermoedt dat de buitenkant van een druppel positief wordt en tijdens het uitzetten wegspringt. De overgebleven kern, die negatief is, wordt mee naar boven gevoerd door de opwaartse stroming in de wolk. Zo ontstaat in de bovenste laag van de wolk een negatief gebied en in de onderste laag een positief gebied. Als het spanningsverschil groot genoeg is, vindt er een ontlading plaats tussen de twee gebieden. We kunnen dat zien aan het oplichten van een wolk, het zogenaamde weerlicht. Omdat de aarde ook positief is, kan er eveneens een ontlading plaatsvinden tussen de negatieve bovenlaag van de wolk en de aarde. De bliksem gaat door een zogenaamd bliksemkanaal.

In dit kanaal kunnen verschillende ontladingen plaatsvinden. Bij elke ontlading wordt de lucht in het kanaal door de hoge temperatuur uitgezet en direct daarna weer samengeperst. Dit veroorzaakt geluidsgolven die we kennen als donder. Omdat er verschillende ontladingen plaatsvinden, kan dit leiden tot een langgerekte knal of langdurig gerommel. Ook ontladingen in verschillende kanalen kunnen leiden tot dit fenomeen. Het rollen van de donder ontstaat door weerkaatsingen van het geluid. Omdat licht sneller gaat dan geluid, volgt de donder altijd na de bliksem. Hoe dichter iemand zich bij de bliksem bevindt, des te sneller zal hij het geluid van de donder horen. Als vuistregel geldt dat elke drie seconden tussen bliksem en donder een afstand inhoudt van één kilometer.